De pers over Powderblue

Recensies BJ Baartmans, Where Lovers Go

Marcel Haerkens - Oor 23, 29 oktober 2004

De titel zegt het al, op Where Lovers Go bezingt BJ Baartmans weer alle geneugten, maar vooral de valkuilen van de liefde. Een dankbaar onderwerp, dat de Brabantse liedjesschrijver van alle kanten tegen het licht houdt: ontroerend, melancholiek of met een relativerende knipoog. Het is echter boven alles de verrassende muzikale inkleuring van zijn zesde album die opvalt. Daarvoor wordt gebruik gemaakt van loops en is binnen het transparante geluidsdecor veel ruimte gereserveerd voor de multifunctionele toetsenist Mike Roelofs, die ook nog eens op zowat de helft van de nummers drumt. Het gevolg is een stilistische verbreding die een onverwacht nieuwe dimensie ontvouwt. Naast elementen uit het beproefde folk- en bluesidioom bedient BJ zich meermaals van jaren zeventig-pop en vliegt zelfs een enkele keer funky of jazzy door de bocht, waarbij genoeg ruimte overblijft voor het etaleren van zijn uiterst veelzijdige, meesterlijke gitaarspel. Van de verscheidene gastvocalisten (Iain Matthews, Brian Webb, Eric de Vries) is het vooral Marjolein van der Klauw die imponeert in het oorstrelende duet I Wanna Know. Where Lovers Go markeert het begin van een nieuwe, opzienbarende fase in BJ’s toch al niet misselijke carrière.

Bart Ebisch - Alt Country NL, oktober 2004

Het is gezellig toeven in de muziekboerderij van Leon Bartels in Boekend, Noord-Limburg. BJ Baartmans weet dat als geen ander. Hij heeft er al heel wat cd´s volgespeeld. Ook voor zijn eigen nieuwe plaat trok hij zich terug op de hoeve, samen met toetsenist Mike Roelofs, die tevens de meeste drumpartijen voor zijn rekening nam. Bartels, toch in de buurt, speelde met drumloops, muzikale vrienden als Brian Webb, Iain Matthews, Marjolein van der Klauw en Erik de Vries kwamen voorbij, en Baartmans zelf deed het meeste: hij pende de liedjes, zong ze en speelde gitaar, een beetje drums en percussie, bas, mandoline en mondharmonica. Where Lovers Go laat een andere Baartmans horen, die zich los heeft gemaakt van het rootsgeluid dat zijn vorige platen zo kenmerkte. Die koerswijziging heeft alles te maken met de invloeden van Bartels en Roelofs en natuurlijk met de durf van de singer-songwriter uit Boxmeer om te vernieuwen. Eerstgenoemde zet op tijd een dancebeat onder de relaxed gespeelde liedjes, door Roelofs aangekleed met naar de voorgrond gemixte gevarieerde toetsenpartijen, die niet zelden de jazzachtergrond van de rasmuzikant verraden. Het meest ver en gedurfd gaat Baartmans op het experimentele Sweat Dreams, het bluesy Outta Reach, het jazzy-ritmische Pretty When You´re Sick en prijsliedje What Goes Around, dat lekker modern-funky en soulachtig klinkt (met Stevie Wonder-touch van Roelofs) en zwoel à la Chuck Prophet. Van grote schoonheid is trouwens het liefdesduet I Wanna Know met Marjolein van der Klauw (Powderblue), met hand-in-hand melodielijntjes op slidegitaar door Baartmans en de piano en Hammond van Roelofs. Sterk opent hij met tempofolkliedje Do Me Right Do Wrong, met dit keer als treffende combinatie de mandoline en Ierse folkdrums. Min of meer haaks daarop staan enkele introverte liedjes zoals Baartmans' eigen Kitchen Table Blues (Jenny And Frank) en het alleen door piano begeleide Private Ways. Zo levert tobben over de liefde (teveel om op te noemen) en over zichzelf (het mooie rootsliedje Already There) een opvallend avontuurlijke cd op met een reeks sterke liedjes. Met Where Lovers Go ziet BJ Baartmans onverwacht een nieuwe horizon voor zich.
Alt Country NL

Terug