 |
De pers over 'Powderblue'
Door: Henk
Uit: Folkforum, 18 februari 2004
Marjolein van der Klauw won in 1998 de Grote Prijs van Nederland
in de categorie singer/songwriter. Een paar maanden geleden kwam
ik haar naam tegen als stuwende kracht achter het KHL-live project
in Amsterdam, naar voorbeeld van De Buut in Eindhoven waar Ad van
Meurs elke maandagavond met de pet rond gaat voor de muzikanten
die hij er laat optreden. Onlangs was het in De Buut de beurt aan
Powderblue, de band waarin gitariste/zangeres Marjolein van der
Klauw wordt bijgestaan door die sublieme snarenplukker Jac Bico.
Ik hoorde dat het schitterend was geweest. Nog balend dat ik er
niet bij kon zijn, viel het album Powderblue van het duo
in de bus. Na een paar keer luisteren is de spijt van de absentie
enkel gegroeid. Wat een grensoverschrijdende klasse. Country/singer-songwritermuziek
van internationaal niveau.
Jac Bico tovert verbijsterende riffjes uit zijn gitaar. Hij is sowieso
een snarenwonder. Naast de gewone akoestische gitaar bespeelt hij
op dit album elektrische gitaar, dobro, basgitaar, pedal steel en
banjo. Marjolein van der Klauw speelt akoestische gitaar en is gezegend
met een heldere puur-natuur-stem, die niet onder doet voor al die
mooie stemmen die tot ons komen van over de Atlantische Oceaan.
Het duo krijgt assistentie van puike muzikanten als contrabassist
Gert-Jan Blom (o.a. Kleine Blote Liedjes), bluesdrummer Boyd Small
en Ton van Bergeijk op mondharmonica.
Het repertoire is afwisselend. Van desertcountry (Send Them All
Away) tot sumiere fingerpicking en zang (Rosie). Van
huppelende countrydeun met steel en banjo (Upstairs Downstairs)
tot het intieme Things To Do, slechts begeleid op dobro.
Bij het eerste nummer moest ik mijn folkoren even opnieuw instellen
op country, maar al snel bleek dat minder nodig dan het eerste nummer
deed vermoeden.
Echt smakelijk wordt het bij nummer 3 en 4. New Year's Eve
is een rustig deinende song met een fraaie solo op elektrische gitaar,
terwijl het daarop volgende prachtige Things To Do peilloos
verstild wordt ingekleurd door Bico op dobro. Nog zo'n sterk Bico-staaltje
is zijn lekker aards meekabbelende banjo-spel in de slow swing van
I Wear Your Jeans.
Marjolein van der Klauw schreef alle nummers, op Dry Town
van Gillian Welch & David Rawlings na. Geen wonder dat Powderblue
juist een nummer van hen covert. Het zijn twee vergelijkbare combinaties.
Alleen is de stem van Welch iets dromeriger.
Dit tweede album van Powderblue (het eerste So Much To Cover
verscheen in 2002) is hoofdzakelijk bij Jac Bico thuis opgenomen.
De geluidskwaliteit is perfect. Bij het afmixen keek BJ Baartmans
ook nog mee over de schouders van Joeri Saal en Peter Riebeek.
Folkforum
Terug
|
